Ontwikkelingsachterstand (baby Rowan)

Onze zoon Rowan werd geboren op 24-11-1996, na een zwangerschap van exact 40 weken en een natuurlijke thuisbevalling. Rowan was werkelijk puntgaaf (3x10 op de apgarscore).
De kraamweek was de week van mijn leven, samen genoten we intens, Rowan dronk goed en al na 3 dagen was hij zijn geboortegewicht voorbij.
In de volgende weken werd ons al snel duidelijk dat Rowan een voorkeurshouding had tijdens de rugligging en dat hij zich erg ongelukkig voelde tijdens de buikligging. Al tijdens de eerste 4 weken was zijn hoofdje aan de rechter achterkant scheef afgeplat. Bij de eerste controle op het consultatiebureau, Rowan was toen 1 maand oud, werd hier al een opmerking over gemaakt door de arts.
We kregen het advies om hem wat vaker op zijn buik te leggen, hij zou hier wel aan wennen en het hoofdje zou wel weer bijtrekken. Ik probeerde Rowan te laten wennen aan de buikligging maar zonder resultaat.
Bij de volgende controles (met 2 en 3 maanden) werd er weer op gewezen. Hij kon zich niet voldoende opduwen bij de buikligging en als de dokter hem optilde onder zijn armpjes, glipte hij er bijna tussendoor omdat hij niet voldoende kracht in zijn schouders had.
Weer kreeg ik het advies om zijn buikligging te stimuleren, b.v. door met hem te spelen op de grond.
Het hoofdje van Rowan werd steeds schever, zelfs zo erg dat zijn oren niet meer op gelijke afstand stonden ten opzichte van het gezicht. Toch waren we nog steeds niet ernstig bezorgd, want Rowan was heel lief en tevreden en groeide heel goed.
Na zijn eerst DKTP en HIB spuit (met 3 maanden) veranderde zijn gedrag. Hij kreeg veel last van buikkrampen, kreeg uitslag in zijn gezicht en voelde zich steeds ongelukkiger bij de buikligging. Sietske van Leeuwen heeft Rowan onderzocht toen hij 3,5 maand oud was. Ze constateerde een koemelkallergie, citrusvruchtenallergie en een beknelling in zijn rug. Ze vond de vorm van zijn hoofd zorgwekkend, dat vonden wij inmiddels ook, en adviseerde o.a. een afspraak te maken bij T. Nilsen.
Zo kwamen wij dus bij Trine Nilsen, chiropractor, terecht. Eerlijk gezegd was ik niet zo blij met dit advies. Ik vond het maar een eng idee, zo iemand die de rug van mijn 3,5 maanden oude zoon ging "kraken”. Zo noemen ze een chiropractor toch, “kraker”? Ik ging dan ook naar deze eerste afspraak toe met het steevaste voornemen om acuut in te grijpen als de behandeling te grof zou worden.
Op 20 maart 1997 arriveerde ik in de Chiropractie Rugkliniek Heerlen. Een zakelijke secretaresse gaf mij een formulier waarop ik gegevens van Rowan moest invullen. Na een tijdje wachten kwam Trine me halen in de wachtkamer en konden we plaats nemen in de spreekkamer cq. onderzoekskamer. Trine stelde zich voor en nam het formulier met me door en stelde de nodige vragen. Het verloop van de bevalling wilde ze uitvoerig horen. Daarna stelde ze voor om Rowan te onderzoeken. Ik kleedde hem uit en gaf hem aan Trine, mijn hart klopte in mijn keel, wat zou ze met hem doen?
Trine maakte eerst kennis met Rowan, ze hield hem op ooghoogte en begroette hem met de woordjes “Haai Rowan”, met haar eigen Noorse accentje. Voor mij was het ijs gebroken en Rowan vond het allemaal prima. Ze legde Rowan op zijn rug op de onderzoeksbank en voelde heel zachtjes aan zijn halswervels. Tijdens het onderzoek hield ze oogcontact met Rowan en bleef ze lief tegen hem praten, Rowan reageerde niet op het onderzoek. Daarna pakte ze hem op en legde ze hem op zijn buik op haar schoot, zo onderzocht ze zijn rug. Rowan vond het prima. Trine constateerde een beknelling in zijn nek en rug. Na het onderzoek zei Trine dat ze wel dacht dat ze ons kon helpen en ze adviseerde een afspraak te maken over 4 dagen. Oh, zei ik, krijgt hij vandaag geen behandeling?
Dat is al gebeurd, zei Trine.
Ze waarschuwde voor een reactie op de behandeling. Rowan begon al te reageren in de wachtkamer, hij huilde behoorlijk, gelukkig viel hij in de auto onderweg naar huis in slaap. Thuis volgde er echter nog een flinke huilpartij.
Zo gingen we diverse keren naar Trine, om de beknelling in zijn nek en rug te verhelpen. In het begin waren de behandelingen om de 3 of 4 dagen. Later werd de tijd tussen de behandelingen groter. De reacties op de behandelingen werden steeds minder.
Na een aantal behandelingen zei Trine dat ze geen invloed had op het eczeem in zijn gezicht. We gingen uiteraard door met de behandelingen zodat hij zich normaal kon ontwikkelen. In mei 1997 had Rowan zijn 9e behandeling, het gaat goed met hem. Zijn hoofdje is minder scheef en hij kan zich goed opduwen als hij op zijn buik ligt, zelfs zo goed dat hij omrolt naar zijn rug. De buikpijn die Rowan had is verdwenen nadat hij koemelkvrije voeding heeft gekregen. Het eczeem is gebleven en is een erfelijke aangelegenheid. Binnenkort gaat Rowan weer op controle bij Trine en dat zal hij voorlopig wel blijven doen.
Trine we zijn blij dat we jou hebben leren kennen. Je bent zeer deskundig en jouw specialisme in de behandeling van baby's is bijzonder. Dit specialisme wordt naar mijn mening ook gevoed vanuit jouw liefde voor de mens en in het bijzonder voor het pasgeboren kind. Trine, jouw houding ten opzichte van ons en ons kind is zeer lovenswaardig en zou in de geneeskunde een voorbeeldfunctie mogen hebben. Rowan heeft zich bij jou geen moment ongelukkig gevoeld, zelfs niet als de behandeling een beetje pijnlijk was. Trine bedankt en tot ziens.

Silvia Feij
Harry Hameleers
Rowan Hameleers
ELSLOO